اوباما و ظاهر تغییرات

سال 2008 سینمای هالیوود، تولید کننده و نمایش دهنده فیلم هایی با (ابر) قهرمانان سیاهپوست بود. مشهورترین ایفا کننده نقش این نجات دهندگان، ویل اسمیت بود که به عنوان یک سیاهپوست به صدر پردرآمدترین بازیگران هالیوود آمد و چهره اش، بیشتر از همه در توجه افکار عمومی قرار گرفت.
همزمان با او اوبامایی که ویل اسمیت، تداعی کننده چهره او بود به ریاست جمهوری رسید تا نقش قهرمان نجات دهنده آمریکا را از بحران های موجود ایفا کند.

اوباما با شعار تغییر، بر سر کار آمد. “تغییر” دموکرات ها بر خلاف آنچه، خیلی ها آن را ناظر به عمل خودشان، معنی کردند و پیام استقبال فرستادند، ناظر به شرایط و نیازهای اساسی است که در خود آمریکا وجود دارد؛ نیازهای اساسی جامعه آمریکا چه هستند؟ مشکلات اقتصادی، درگیری و کشته شدن نیروها در جنگ های افغانستان و عراق و برخی مشکلات کوچکتر.
دغدغه جامعه آمریکا، حق هسته ای ایران، مشکل فلسطینیان یا . . . نیست، در حقیقت این ها مسائلی هستند که جهت گیری جامعه آمریکا، با ما یا دیگر مردمی که درگیر این مسائل هستند، فرق می کند و اصولا چون تنها منبع اطلاع رسانی مردم در این جامعه، رسانه هایی هستند که در اختیار قدرتمندان همان کشور قرار دارند و خود مردم نیز این مسائل را با گوشت و پوست حود احساس نمی کنند، این جهت گیری ها را به راحتی می توان تغییر داد. (همچنان که در مسئله ای مانند زندانی شدن میلیون ها نفر انسان در غزه، به جز واکنش های بسیار بسیار محدود در این کشور، چیزی دیده نشد و اعتراضی نسبت به این حبس حدودا دو سال اتفاق نیفتاد.)

حزب دموکرات با توجه به نیازهای خود جامعه آمریکا، اوباما را نامزد می کند و هر چند از تاکتیک های این حزب نمی توان چشم پوشی کرد، ولی در حقیقت با در معرض دید قرار دادن اوباما موفق می شود، با توجه به ظاهر او، آرای بخش عظیمی از جامعه جوانان و مهاجران آمریکا را بدست آورد؛ ولی در یک گام عقبتر از این جوان سیاهپوست، جوزف بایدن، معاون 65 ساله او را قرار می دهد که هیج یک از مشخصه های مثبت و جدیدی را که اوباما به آن ها معروف است، ندارد و صرف نظر از روش ها که اصولا برای اکثریت جامعه، غیر قابل تمایز است، بیشتر شبیه مک کین  است.

این انتظار که اوباما، با شعار تغییر برای ما تغییر ایجاد کند هم قابل بررسی است:
گفتم که اوباما خود تصمیم گیرنده نیست و حزب مهم است؛ از طرفی حزب بر اساس نیازهای جامعه آمیکا “تغییر” ایجاد می کند. آیا جامعه آمریکا ( و نه محدودی از نخبگان آن ها) نیازی به تغییر و توجه به حقوق کشورمان می بینند؟

جواب به وضوح منفی است، پس شعار “تغییر” اوباما، (حداقل به طور جدی) به هیچ وجه شامل حال ما نخواهد شد و به همین  دلیل، مواضع قبلی آمریکا که عدم دستیابی ایران، به انرژی هسته ای است، از زبان اوباما هم تکرار می شود.
از طرفی غیر از “رام ايمانوئل” که اولین انتصاب اوباما بود، برخی گزینه های مطرح برای وزارت امورخارجه نیز به گرایش های صهیونیستی معروف هستند و این نیز، احتمال تغییر در قبال ایران را بیشتر کاهش می دهد.

درمورد اوباما به نکته دیگری نیز، می توان اشاره کرد، بوش به شدت چهره آمریکا را در کشورهای اسلامی و خاورمیانه منفور کرد؛  ولی باز هم ظاهر اوباما به کمک آمریکا می آید و به لطف ریشه های اسلامی (بدون اشاره به ارتداد) او، رئیس جمهوری آمریکا، چهره ای نسبتا مقبول در کشورهایی که بیشترین تنفر از آمریکا وجود دارد، می شود و این فرصت را برای آمریکا به وجود می آورد تا اقداماتی را که می خواهد، در این مناطق انجام دهد، و با واکنش های شدیدی که بوش با آن موجه می گردید، روبرو نشود (یا حداقل این واکنش ها تا حدی کاهش یابد.) زیرا عده ای از ساده اندیشان در این مناطق اوباما را از خودشان می دانند!