افسانه 20 دلاور!

حضور علی لاریجانی در دانشگاه شیراز با حواشی هایی همراه بوده است که آن را از دیدگاه دو خبرگزاری، در این رابطه می آورم. یکی از آن ها ادوار نیوز است و دیگری خبرنامه امیرکبیر؛ که هر دو سابقه زیادی در بزرگنمایی ماجراهای اینچنینی دارند.

ماجرا اینگونه آغاز می شود که برای جلسه لاریجانی که در تالار فجر برگزار می شود، دانشجویان قصد ورود به تالار را دارند که طبق معمول ماجراهای این دو خبرگزاری، افراد خودی برگزار کننده مراسم، تالار را از قبل اشغال کرده اند و از آنجایی که در هر دانشگاهی که مراسم برگزار می شود، هیچ بسیجی وجود ندارد این کار از طریق “نیروهای بسیجی که از بیرون دانشگاه آورده شده بودند“، انجام شده؛ در ادامه اولین تفاوت ماجرا آشکار می شود و “تعداد زیادی از دانشجویان منتقد” و بنابر روایت دیگر “تنها حدود بیست تن از دانشجویان منتقد” به سالن راه پیدا می کنند؛ از آنجایی که هیچ کدام از این دو خبرگزاری، قصد کوچک نمایی در این مورد را ندارند، باید احتمال داد که این عدد، حدود همان 20 نفر است.  توجه به فضای جلسه که در آن، 20 نفر در مقابل حدود 500 نفر  دانشجوی غیرمنتقد! حضور دارند ضروری است (این دو خبرگزاری از تعداد کل حاضرین در جلسه، چیزی ننوشته اند، ولی “آفتاب” آن را 100 نفر بیش از 450 نفر ظرفیت سالن اعلام می کند)و مشخص است که دانشجویان دیگر چون منتقد نیستند! در بسیاری از این شعار دادن ها حضور ندارند، با این حال ادوار و بعضا امیرکبیر، برای اینکه برتری را با خودشان نشان بدهد، کلا از لفظ “دانشجو” برای هواداران خود، استفاده می کنند. حالا ببینیم این تعداد اندک دانشجوی منتقد چه کار کرده اند (لطفا به کلمات هر دو خبرگزاری دقت کنید) قبل از ورود لاریجانی و پیش از آغاز جلسه، دانشجویان یکصدا سرود «یار دبستانی من» را خواندند و شعار می‌دادند: «دانشجوی زندانی آزاد باید گردد»، « نصر من‌الله و فتح قریب، ننگ بر این دولت مردم فریب»، «زندانی سیاسی آزاد باید گردد» و… با ورود علی لاریجانی به تالار فجر عده‌ای از دانشجویان وی را هو کردند و شعار می‌دادند: «خاتمی پاینده؛ رییس جمهور آینده».از سوی دیگر داریم دانشجویان منتقد با وجود تعداد کمی که داشتند، با سر دادن شعارهایی همچون “نصر من الله و فتح قریب، ننگ بر این دولت مردم فریب”، “مرگ بر دیکتاتور”، “مرگ بر طالبان”، “دانشجوی زندانی آزاد باید گردد”، “مجلس فرمایشی نمی خواهیم، نمی خواهیم”، “”مجلس بی کفایت ، وزیر فوق دیپلم همینه همینه” و خواندن سرود یار دبستانی، اعتراض خود را نسبت به فضای حاکم بر کشور اعلام کردند.

در ادامه باز هم قهرمانی این افراد ادامه دارد، به طوری که در تمام مدت، فضای جلسه را با شعارهای خود در دست دارند و جالب اینکه دانشجویان غیرمنتقد و البته بسیجی نیز، ساکت هستند و این 20 نفر، جلسه را می گردانند.

قصد ریز شدن در ماجرا را ندارم به همین دلیل از بسیاری از موارد عبور می کنم. در ادامه این دانشجویان اندک منتقد که از سوی همه تحت فشار هستند، با غلبه بر 500 نفر! موفق می شوند که کار بزرگ دیگری انجام دهند. “در ادامه کار تعدادی از دانشجویان تقاضای پرسش شفاهی کردند که یکی از آن‌ها توانست با فشار دانشجویان پشت تریبون قرار گیرد.” این ماجرای غلوشده باز هم ادامه دارد و حتی “بدمن” این ماجرا یعنی لاریجانی نیز که چند بار “هو” شده است، به موقع نقش مثبت خود را ایفا می کند : “پس از این یکی از دانشجویان با فشار حمایت دانشجویان منتقد توانست تریبون را در دست بگیرد و اعلام کرد که از محمود احمدی نژاد متنفر است، عده ای از نیروهای بسیج شعار دادند: «احمدی قهرمان، محبوب نسل جوان» این شعار نیروهای بسیج خنده و مسخره‌ی حضار را تا جایی به همراه داشت که لاریجانی هم نتوانست جلوی خنده خودش را بگیرد.” البته مطمئنا گزارش نویس محترم فراموش کرده که در ابتدای گزارش خود، تمام سالن را به اشغال! بسیج درآورده و این افراد نه تنها به مسخره کردن این شعار نمی پردازند، بلکه قاعدتا باید با آن هم صدایی هم می کردند!

ماجرای جالبی بود، در حالی که یک خبرگزاری تعداد منتقدین را “محدود و 20 نفر” و دیگری “زیاد” اعلام می کند و البته هر دو هم در مقایسه با دانشجویان غیر منتقد! آن ها را کم می دانند، و با اینکه در گزارش هایشان بین دانشجو و دانشجوی بسیجی فرق می گذارند؛ در گزارش  خود طیف غیرمنتقد را هم جز نیروهای خودی می شمارند و بارها این “دانشجویان” هستند که برعلیه دولت و مجلس شعار می دهند و “دانشجویان” (اعم از منتقد و غیر منتقد) هستند که حرف های آنان را سر می دهند و نه “اندک دانشجویان منتقد”!
(در ابتدا خود را اندک می شمارند و به وسیله آن مظلوم نمایی می کنند و در ادامه هم چون باید حرف آن ها خواسته اکثریت باشد، اکثریت با آنان همنوا می شوند! در حین ماجرا هم هر وقت لازم باشد، طیف مقابل لام تا کام حرف نمی زنند تا دانشجویان منتقد! نظرات خود را با قدرت ابرار کنند و هر جا لازم است دهان می گشایند و مایه نشاط جمع را فراهم می کنند)

البته این منتقدین، مسئولیت خود را به نحو احسن انجام می دهند و به جای انتقاد، به توهین می پردازند؛ به طوری که لاریجانی مجبور به واکنش می شود:

لاریجانی در واکنش به سئوال یکی از دانشجویان که با لحنی توهین آمیز به انتقاد از دکتر احمدی نژاد پرداخت، گفت: شما حق ندارید به رئیس جمهوری که اکثریت مردم به او رای داده اند، توهین کنید؛ شما می توانید بگویید کار مجلس را قبول ندارید اما نباید بگوئید این مجلس را که مردم به نمایندگان آن رای داده اند قبول ندارید؛ خیالتان راحت باشد، مجلس هشتم از مجالس ششم و هفتم بهتر است. (بازتاب آنلاین)

در مورد این شیوه های بد که به نام انتقاد، انجام می شود، صحبت کرده ام و باز هم صحبت خواهم کرد.

* هدف این نوشته نگاهی کوتاه به پوشش و خبررسانی این دو خبرگزاری (و خبرگزاری های مشابه آن ها) بود و بس.